Vanjski zid mora biti nosiv, on mora preuzeti vlastito opterećenje i opterećenja drugih građevnih elemenata iznad sebe kao i horizontalne sile, te ih prenijeti na temelje i temeljno tlo. Nosivi vanjski zidovi moraju biti povezani u jedan statičko - konstruktivni sistem zajedno sa unutarnjim nosivim i nenosivim zidovima.
Veća volumenska težina građevnog materijala povećava dozvoljena naprezanja a s time i nosivost zida, poboljšava zvučnu izolaciju a reducira otpor prolaza topline te istovremeno i toplinsku zaštitu
Umjesto tradicionalnih jednoslojnih zidova za suvremene višekatne zgrade svih konstruktivnih sistema izvode se višeslojni zidovi.
VIŠESLOJNI ZIDOVI su zidovi koji se sastoje od dva ili više slojeva, jedne ili više vrsta materija, istih ili različitih debljina, vertikalno raspoređenih. Obzirom na izolaciona svojstva zraka, kod višeslojnih zidova se često ostavljaju zračni prostori 3-5-cm u svojstvu izolacionog sloja
Vrste slojeva višeslojnih zidova mogu se podijeliti na dvije skupine :
- Primarni slojevi : -
- slojevi osnovnog materijala ( materijali koji po svojim osobinama i sastavu imaju odgovarajuća konstruktivna svojstva )
- slojevi zaštitnog materijala ( izvode se s unutrašnje ili vanjske strane zida i služe kao zaštita srednjih slojeva u zidu
- slojevi dodatnog materijala ( slojevi koji moraju poboljšati neka svojstva ostalih slojeva ili ih međusobno povezuju )
- Sekundarni slojevi :
- slojevi izolacionih materijala i parne brane
- zračni slojevi
Tipizacija odnosno podjela višeslojnih zidova na pet grupa izvršena je prema broju slojeva, vrstama slojeva i načinu slaganja slojeva
Osnovna karakteristika svih navedenih tipova višeslojnih zidova je da mogu biti izvedeni samo od obaveznih primarnih i sekundarnih materijala, te kombiniranjem obaveznih i neobaveznih primarnih i sekundarnih materijala